Sen gittikçe, ben daha çok kalıyorum sanki. Gitmeler kadar yorucu olmamalı sanki kalmalar. Bir terslik yok mu bu işte? Yorulan giden değil midir? Kalan sadece şehir şehir özlemez mi sevgiliyi?
Sadece cam kenarında bekleyen değil midir? Giden değil midir, şehir şehir bırakan kalanı?
Suçlu değil midir? Suçluysa bile neden müebbet kalanadır? Ya da suçsuzsa, iyi niyetli hayaller midir delil yetersizliğinden düşüren davayı? Neyse…
Birbirinden zordur gitmeler evet. Nereye olduğu değil… Nerden gidildiğidir zor kılan. Kimden gidildiği… Kalplerin istasyonlarından kalkar kara trenler. Ne gecikir… Ne de gelmediği olur. Sadece giderler. Ama kalan bekler… Bu belki bilinmez ama o bekler. Giden, ne zaman “gelecek olan”a dönüşecek diye.Bir mutasyon ihtimalidir yani onu bu kadar istikrarlı yapan…
Şimdi bu kalan bensem eğer, şunu açık söylemeliyim ki seni bana getirmeyen çok cadde tanıyorum.
Şerit-şerit kanattılar özlemimi. Üzerlerinden o kadar çok taşıt geçmesine rağmen senin gelecek olmanı üzerlerine alınmadılar bile. Dağlar çoktan yol vermişler ama bu yollarda anlayamadığım bir enayilik var. Neyse…
Hah ne diyordum… Sen gittikçe ben daha çok kalıyorum sanki… Her gün yeni caddelerle tanışıyorum seni bana bir kez daha getirmeyecek olan. Başka baharlar ediniyorum kitaplığıma seni bana okutacak kadar bilge olan. Sorularım gittikçe birikiyor. Ve başlıyorum sormaya;
Suçsuzsa giden, aşk taşıyor olma ihtimali olabilir mi düşüren davayı? Yoksa kalan, yine müebbede mi mahkum olacaktır…
